Αδάμ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
"Η Δημιουργία του Αδάμ", σκηνή από τον κύκλο της Δημιουργίας του Κόσμου, στην οροφή της Καπέλα Σιξτίνα που φιλοτέχνησε ο Μιχαήλ Άγγελος μεταξύ του 1508 και 1512. Διακρίνεται ο αφαλός του Αδαμ, παρότι δεν είναι ξεκάθαρο αν σύμφωνα με την αφήγηση ήταν κατά τη δημιουργία συνδεδεμένος με πλακούντα.

Με το όνομα Αδάμ φέρεται ο πρώτος άνθρωπος, τόσο στην Παλαιά Διαθήκη, κυρίως στο βιβλίο της Γένεσης, όσο και στη Καινή Διαθήκη.
Ο Αδάμ, είναι ο πρωτόπλαστος, ο προπάτορας του ανθρώπινου γένους, κατά τη διδαχή και αποδοχή των συγχρόνων μονοθεϊστικών θρησκειών (Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός και Ισλαμισμός).

Η περιγραφή της δημιουργίας του, μαζί με εκείνη της Εύας, από τον Γιαχβέ περιλαμβάνεται σε δύο διαφορετικές διηγήσεις του αποκαλούμενου "θεόπνευστου" βιβλίου, της Γενέσεως, όπου η δεύτερη αναφορά κρίνεται σήμερα προγενέστερη της πρώτης. Συγκεκριμένα οι αναφορές αυτές βρίσκονται η μεν πρώτη στα κεφάλαια: 1,1 - 2,4 και η δεύτερη στα κεφάλαια 2,4 - 3,24 όπου συμπεριλαμβάνονται το προπατορικό αμάρτημα, η πτώση των πρωτοπλάστων και η υπό τις Γιαχβικές κατάρες έξωσή τους από τον «Κήπο της Εδέμ».

Ονομασία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ονομασία Αδάμ είναι μία από τις διάφορες εβραϊκές λέξεις που δηλώνουν την έννοια του "ανθρώπου" και με την έννοια αυτή αναφέρεται στα παραπάνω κεφάλαια της Γενέσεως, και όχι ως κύριο όνομα. Η δε αναφορά ως κύριο όνομα που παρατηρείται στο σύγχρονο εβραϊκό κείμενο της Γενέσεως 2, 20 και 3, 13 οφείλεται σε μεταγενέστερο φωνηεντισμό του εβραϊκού κειμένου και όχι στο ίδιο το κείμενο. Το αρχαίο κείμενο έφερε μόνο σύμφωνα. Καθιερώθηκε όμως ως κύριο όνομα από τις μεταγενέστερες ιουδαϊκές ερμηνείες των τελευταίων π.Χ αιώνων.

Σημειώνεται ότι στην εβραϊκή η λέξη Αδάμ παρουσιάζει παρήχηση που σημαίνει "έδαφος", θυμίζοντας την ελληνική λέξη "χώμα" (adhama).

Ο Αδάμ και η Εύα ήταν απόλυτα ελεύθεροι ηθικοί παράγοντες, με τον όρο να υπακούν στην εντολή του Θεού και να μην δοκιμάσουν τον καρπό (μήλο, σύμφωνα με παραδόσεις) από το «δένδρο της γνώσης». Εντούτοις, παρακινούμενοι από τον «όφι τον αρχαίο», τον Σατανά, δεν υπάκουσαν και συνεπώς εκδιώχθηκαν από τον παράδεισο λόγω της αμαρτωλής τους κατάστασης. Ο ίδιος ο Θεός εξήγγειλε βαριές κατάρες οι οποίες θα επέρχονταν στον Αδάμ, την Εύα αλλά και κατ' επέκταση στους απογόνους τους. Έτσι, σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη, με αυτή την πορεία ενέργειας —γνωστότερη ως «προπατορικό αμάρτημα»— ο Αδάμ διέσπειρε την αμαρτία και τον θάνατο σε ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Ο Δημιουργός, είχε δώσει στον Αδάμ ότι αυτός χρειαζόταν ώστε να διάγει μια άνετη και ικανοποιητική ζωή. Μάλιστα η προοπτική του Αδάμ ήταν να ζει για πάντα στον παράδεισο και στη γη, εφόσον αποδεικνυόταν υπάκουος στον Πλάστη του. Εκείνος μαζί με την σύζυγό του, την Εύα, εσκεμμένα επέλεξαν να απορρίψουν την καθοδηγία του Δημιουργού τους, και το αποτέλεσμα ήταν να πεθάνουν για πάντα.

  • Γένεση: Κεφ: 1 – 4, Προς Ρωμαίους 5:12 - 14