Αγάθων
Ο Αγάθων (περ. 448 π.Χ.- περ. 400 π.Χ.) ήταν Έλληνας τραγικός ποιητής, ίσως ο σημαντικότερος μετά τους τρεις μεγάλους, φίλος του Ευριπίδη και μαθητής του Σωκράτη.
Βιογραφία [Επεξεργασία]
Γεννήθηκε στην Αθήνα και πατέρας του ήταν ο Τεισαμενός, διάσημος αναμορφωτής και μεταρρυθμιστής της αθηναϊκής νομολογίας. Το Συμπόσιο του Πλάτωνα εξελίσσεται στο σπίτι του, την επομένη της πρώτης νίκης του στους τραγικούς αγώνες των Ληναίων (416 π.Χ.) και ο Αριστοφάνης τον σατιρίζει στις Θεσμοφοριάζουσες. Πέθανε στην αυλή του βασιλιά Αρχέλαου στην Πέλλα της Μακεδονίας.
Έργα [Επεξεργασία]
Ο Αγάθων καινοτόμησε στα χορικά (γεγονός για το οποίο τον κατακρίνει ο Αριστοτέλης στην Ποιητική) και στη μουσική των τραγωδιών. Επιπλέον αυτών, η τραγωδία του «Ανθεύς» (ή «Άνθος») είναι, πιθανόν, η πρώτη τραγωδία στην αρχαία Ελλάδα που αντλεί το υλικό της αποκλειστικά από τη φαντασία του ποιητή. Μέχρι τότε δραματοποιούσαν κυρίως μυθολογικά θέματα (και σπανιότερα ιστορικά γεγονότα).
Από τις τραγωδίες του μας είναι γνωστοί επτά τίτλοι: Αερόπη, Αλκμαίων, Ανθεύς, Θυέστης, Ιλίου πέρσις (αμφισβητείται), Μυσοί και Τήλεφος.
Σήμερα σώζονται λίγα αποσπάσματα από τους στίχους του, που έχουν τυπωθεί στο Nauck: Tragicorum graec. fragmenta (Λειψία 1856).
