Αβαδδών

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
"Άγγελος ο εξολοθρευτής", του Ι. Λιμόνα, Ισπανία

Με το εβραϊκό όνομα Αβαδδών αποδίδουν οι εβραίοι με πολύ όμως περισσότερες τερατώδεις καταστάσεις, ότι αντίστοιχα περίπου πίστευαν οι αρχαίοι Έλληνες για τον Άδη, όπως πολύ ορθά απέδωσαν περί αυτού οι Εβδομήκοντα στη μετάφραση της Παλαιάς Διαθήκης, (Ιώβ κστ΄,6 και Παροιμίες ιε΄). Η εβραϊκή ονομασία σημαίνει κατά γράμμα "τόπον ολέθρου", που αποτελεί τη μία από τις επτά συνολικά ονομασίες με την οποία και επισημαίνεται αυτό που λέγεται και σήμερα στη νεοελληνική δημώδη γλώσσα "η κάτω γη κι ο χάρος" που συνηθίζεται ιδιαίτερα σε κατάρες.

Χριστιανισμός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στη δε Αποκάλυψη του Ιωάννη (Θ΄ 11 κ.ύ.) ο Αβαδδών αναφέρεται ως άγγελος της αβύσσου. Βασιλεύς τεραστίων και τρομερών ακρίδων που φέρουν ανθρώπινα πρόσωπα, μακριά γυναικεία μαλλιά, δόντια λιονταριού, στήθος θωρακισμένο, ενώ τα απαίσια φτερά τους είναι τόσο θορυβώδη όπως οι άμαξες με πολλά άλογα που τρέχουν στη μάχη. Αυτά τα φοβερά όντα, συνεχίζει ν΄ αναφέρει ο Ιωάννης ο Ευαγγελιστής, έχουν επ΄ αυτούς βασιλέα της αβύσσου τον λεγόμενο εβραϊκά Αβαδδών και στην ελληνική απόδοση το όνομα "Απολλύων". Με το σάλπισμα δε του πέμπτου αγγέλου ανοίγει το φρέαρ της αβύσσου απ΄ όπου και ανέρχεται καπνός που σκιάζει τον Ήλιο και τον αέρα, τότε εξορμούν τα τέρατα εκείνα του Άδη και βασανίζουν επί πέντε μήνες τους ανθρώπους που δεν φέρουν στο μέτωπό τους τη σφραγίδα του Θεού.

Τεκτονισμός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Επίσης στον Ελεύθερο Τεκτονισμό η ονομασία Αβαδδών αποτελεί περισπούδαστο αξίωμα, τεκτονικό βαθμό με τη σημασία του "Αγγέλου του εξολοθρευτή", που στρέφεται ενάντια της κάθε κακής κοινωνίας προκειμένου να δημιουργήσει στη συνέχεια μια νέα κοινωνία ηθική και δίκαια.

Δαιμονολογία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κατά τη δαιμονολογία που αναπτύχθηκε στο Μεσαίωνα, θιασώτες της οποίας συνεχίζουν να υπάρχουν και σήμερα ο Αβαδδών κατέχει την ανώτατη τάξη της δαιμονικής ιεραρχίας με συνέπεια, όπως υποστηρίζεται από τη σχετική αντίληψη, να μην ισχύουν επ΄ αυτού αλλά και ούτε επί τους ομότιμούς του οι συνήθεις εξορκισμοί.

Παρατηρήσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Σημειώνεται ότι ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός, σύμφωνα με τα κείμενα των τεσσάρων Ευαγγελιστών, ουδέποτε αναφέρθηκε σε τέτοιες τερατώδεις απειλητικές και εκφοβιστικές καταστάσεις, οι οποίες και βεβαίως δεν συνάδουν με την άπειρη θεϊκή αγάπη προς το δημιούργημά του.
  • Χαρακτηριστικό επίσης είναι το σημείο της "θεόπνευστης γραφής" της Αποκάλυψης ότι τελικά τα τέρατα του Αβαδδώνα μοναδικό τρόπο αναγνώρισης και διάκρισης των ανθρώπων σε καλούς και κακούς έχουν το ορατό σημείο που θα φέρουν οι άνθρωποι στο μέτωπό τους.

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τ.1ος, σ.17