Αβαδδών
Με το εβραϊκό όνομα Αβαδδών αποδίδουν οι εβραίοι με πολύ όμως περισσότερες τερατώδεις καταστάσεις, ότι αντίστοιχα περίπου πίστευαν οι αρχαίοι Έλληνες για τον Άδη, όπως πολύ ορθά απέδωσαν περί αυτού οι Εβδομήκοντα στη κανονική μετάφραση της Παλαιάς Διαθήκης, (Ιώβ κστ΄,6 και Παροιμίες ιε΄). Η εβραϊκή ονομασία σημαίνει κατά γράμμα "τόπον ολέθρου", που αποτελεί τη μία από τις επτά συνολικά ονομασίες με την οποία και επισημαίνεται αυτό που λέγεται και σήμερα στη νεοελληνική δημώδη γλώσσα "η κάτω γη κι ο χάρος" που συνηθίζεται ιδιαίτερα σε κατάρες.
Πίνακας περιεχομένων |
[Επεξεργασία] Χριστιανισμός
Στη δε Αποκάλυψη του Ιωάννη (Θ΄ 11 κ.ύ.) ο Αβαδδών αναφέρεται ως άγγελος της αβύσσου. Βασιλεύς τεραστίων και τρομερών ακρίδων που φέρουν ανθρώπινα πρόσωπα, μακριά γυναικεία μαλλιά, δόντια λιονταριού, στήθος θωρακισμένο, ενώ τα απαίσια φτερά τους είναι τόσο θορυβώδη όπως οι άμαξες με πολλά άλογα που τρέχουν στη μάχη. Αυτά τα φοβερά όντα, συνεχίζει ν΄ αναφέρει ο Ιωάννης ο Ευαγγελιστής, έχουν επ΄ αυτούς βασιλέα της αβύσσου τον λεγόμενο εβραϊκά Αβαδδών και στην ελληνική απόδοση το όνομα "Απολλύων". Με το σάλπισμα δε του πέμπτου αγγέλου ανοίγει το φρέαρ της αβύσσου απ΄ όπου και ανέρχεται καπνός που σκιάζει τον Ήλιο και τον αέρα, τότε εξορμούν τα τέρατα εκείνα του Άδη και βασανίζουν επί πέντε μήνες τους ανθρώπους που δεν φέρουν στο μέτωπό τους τη σφραγίδα του Θεού.
[Επεξεργασία] Τεκτονισμός
Επίσης στον Ελεύθερο Τεκτονισμό η ονομασία Αβαδδών αποτελεί περισπούδαστο αξίωμα, τεκτονικό βαθμό με τη σημασία του "Αγγέλου του εξολοθρευτή", που στρέφεται ενάντια της κάθε κακής κοινωνίας προκειμένου να δημιουργήσει στη συνέχεια μια νέα κοινωνία ηθική και δίκαια.
[Επεξεργασία] Δαιμονολογία
Κατά τη δαιμονολογία που αναπτύχθηκε στο Μεσαίωνα, θιασώτες της οποίας συνεχίζουν να υπάρχουν και σήμερα ο Αβαδδών κατέχει την ανώτατη τάξη της δαιμονικής ιεραρχίας με συνέπεια, όπως υποστηρίζεται από τη σχετική αντίληψη, να μην ισχύουν επ΄ αυτού αλλά και ούτε επί τους ομότιμούς του οι συνήθεις εξορκισμοί.
[Επεξεργασία] Παρατηρήσεις
- Σημειώνεται ότι ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός, σύμφωνα με τα κείμενα των τεσσάρων Ευαγγελιστών, ουδέποτε αναφέρθηκε σε τέτοιες τερατώδεις απειλητικές και εκφοβιστικές καταστάσεις, οι οποίες και βεβαίως δεν συνάδουν με την άπειρη θεϊκή αγάπη προς το δημιούργημά του.
- Χαρακτηριστικό επίσης είναι το σημείο της "θεόπνευστης γραφής" της Αποκάλυψης ότι τελικά τα τέρατα του Αβαδδώνα μοναδικό τρόπο αναγνώρισης και διάκρισης των ανθρώπων σε καλούς και κακούς έχουν το ορατό σημείο που θα φέρουν οι άνθρωποι στο μέτωπό τους.
- Τέλος πολλοί είναι εκείνοι που παρομοιάζουν εκ της περιγραφής ως "τέρατα του Αβαδδώνα" τους διηπειρωτικούς πυρηνικούς πυραύλους που φέρονται σε φρεάτια και που η πυροδότησή τους δημιουργεί στο σημείο εγκατάστασής τους την έξοδο των καπνών που σκιάζουν πράγματι τον αέρα μέσα σε εκκωφαντικό θορυβο, αφήνωντας στη συνέχεια τεράστιες ουρές καπνού και φλόγες, (γυναικεία μαλλιά), με κατάληξη τα σημεία των πυρηνικών προσβολών τους για κάποιο χρονικό διάστημα να υποφέρουν από την πυρηνική ενέργεια, ως πραγματικοί "τόποι ολέθρου".
[Επεξεργασία] Δείτε επίσης
[Επεξεργασία] Πηγές
- "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τ.1ος, σ.17
