Έτσι Τελείωσε Μια Μεγάλη Αγάπη

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Έτσι Τελείωσε Μια Μεγάλη Αγάπη
Λίβια, Μια Αδίστακτη Κόμμισα
Senso Poster.JPG
Σκηνοθεσία Λουκίνο Βισκόντι
Παραγωγή Lux Film
Σενάριο Κάρλο Αλιανέλο
Σούζο Τσέκι Ντ'Αμίκο
Τζόρτζο Μπασάνι
Τζόρτζο Πρόσπερι
Λουκίνο Βισκόντι
Καμίλο Μπόιτο (Μυθιστόρημα)
Πρωταγωνιστές Αλίντα Βάλι
Φάρλεϊ Γκρέιντζερ
Μάσιμο Τζιρότι
Χάιντς Μουγκ
Κυκλοφορία 1954
Πρώτη προβολή Country flag 30/2/1954
Μουσική Άντον Μπρούκνερ από την 7η Συμφωνία
Διάρκεια 117 λεπτά
Γλώσσα Ιταλικά
Σελίδα IMDb
Σελίδα Cine.gr

Η ταινία Έτσι Τελείωσε Μια Μεγάλη Αγάπη (Πρωτότυπος Τίτλος Senso) γνωστή και ως Λίβια, η Αδίστακτη Κόμμισα είναι δράμα παραγωγής 1954 σε σκηνοθεσία Λουκίνο Βισκόντι. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι η Αλίντα Βάλι στο ρόλο της Λίβια και ο Φάρλεϊ Γκρέιντζερ στο ρόλο του Αυστριακού αξιωματικού Φραντς Μάλερ. Οι Φράνκο Τζεφιρέλι και Φράνκο Ρόζι άσημοι ακόμη σκηνοθέτες δούλεψαν στο πλευρό του Βισκόντι ως βοηθοί σκηνοθέτη.

Υπόθεση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βενετία, 1866, ενώ το μεγαλύτερο μέρος των ιταλικών επαρχιών έχει απελευθερωθεί από τους ξένους, η επαρχία του Βένετο βρίσκεται υπό την κατοχή των Αυστριακών. Οι κάτοικοι της περιοχής έχουν ξεσηκωθεί κατά του κατακτητή και η ώρα της ένωσης του Βένετο με την Ιταλία πλησιάζει. Κάτω από την σκιά του πολέμου, η κόμισσα Λίβια Σερπιέρι (Αλίντα Βάλι), που αποτελεί μέλος του επαναστατικού κινήματος για την απελευθέρωση του Βένετο, γνωρίζεται με τον Αυστριακό υπολοχαγό Φραντς Μάλερ (Φάρλεϊ Γκρέιντζερ) και τον ερωτεύεται. Η κόμισσα που είναι παντρεμένη και ανικανοποίητη από το γάμο της γρήγορα υποκύπτει στο φλερτ που δέχεται από τον Μάλερ. Η Λίβια σύντομα πρόκειται να αντιμετωπίσει ένα μεγάλο ηθικό δίλημμα, θα πρέπει να διαλέξει είτε την αγάπη της για την πατρίδα είτε τον έρωτά της για το Φραντς. Σημαντικό ρόλο στην υπόθεση πρόκειται να παίξουν τα χρήματα που έχει εμπιστευτεί στη Λίβια ο επαναστάτης ξάδερφός της Ρομπέρτο Ουσόνι (Μάσιμο Τζιρότι), τα οποία προορίζονται για να βοηθήσουν το επαναστατικό κίνημα του Βένετο.

Πληροφορίες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ταινία του Λουκίνο Βισκόντι, είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Καμίλο Μπόιτο και γυρίστηκε μετά το "Μπελίσιμα" (Bellissima, 1951) με την Άννα Μανιάνι. Ήδη είχε λάβει αρνητικές κριτικές για το γεγονός ότι το Μπελίσιμα ξέφευγε από τα πρότυπα του Ιταλικού Νεορεαλισμού, αλλά οι κριτικές που έλαβε μετά την πρώτη προβολή του Senso ήταν πολύ χειρότερες. Αυτή η υπερπαραγωγή με την έγχρωμη φωτογραφία των Άλντο Γκρατσιάτι και Ρόμπερτ Κράσκερ και με μεγάλους αστέρες της εποχής θύμιζε ελάχιστα την απλότητα του νεορεαλισμού (Ο Βισκόντι ήθελε αρχικά τον Μάρλον Μπράντο και την Ίνγκριντ Μπέργκμαν για τους πρωταγωνιστικούς ρόλους). Οι κριτικοί Ρίτσαρντ Ντάιερ και Τζέφρι Νόουελ-Σμιθ το χαρακτήρισαν ιδιαίτερα σημαντικό φιλμ και το συμπεριέλαβαν στη δεκάδα των κριτικών με τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών.

Η μάχη της ταινίας με τους λογοκριτές δεν έλειψε. Η ταινία ασκούσε κριτική σε όλους τους μύθους που αφορούσαν την Ιταλική ενοποίηση. Η ταινία είναι επίσης η πρώτη από τις τρεις του σκηνοθέτη με θέμα τον Ευρωπαϊκό Εθνικοσοσιαλισμό. Οι άλλες δυο είναι Η λεοπάρδαλη της Σικελίας (Il Gattopardo) και Οι καταραμένοι (La Caduta Degli Dei, 1969). Το Senso εξιστορεί γεγονότα τα οποία εκτυλισσονται το 1866, αφού η Ιταλική Ενοποίηση είχε ήδη πραγματοποιηθεί, ενώ κάποιες επαρχίες (όπως το Βένετο) βρίσκονταν ακόμη υπό την κατοχή ξένων, ενώ το Il Gattopardo μας μεταφέρει ένα χρόνο πριν την Ενοποίηση, εξιστορώντας το διωγμό των Βουρβόνων από τη Σικελία. Σε αυτές τις δυο ταινίες περιγράφονται οι συνωμοσίες, οι συμβιβασμοί και οι διαδικασίες με τις οποίες η κυβέρνηση του ιταλικού κράτους έλαβε την εξουσία αφαιρώντας την από την παρακμάζουσα αριστοκρατική τάξη.

Η ταινία δεν προβλήθηκε ποτέ επισήμως στις Η.Π.Α. παρά το γεγονός ότι πρωταγωνιστούσαν σε αυτή ένας Αμερικανός αστέρας του Χόλιγουντ, ο Φάρλεϊ Γκρέιντζερ (γνωστός για τη συμμετοχή του στις ταινίες του Χίτσκοκ Η θηλιά (The Rope, 1948) και Ο άγνωστος του εξπρές (Strangers On A Train, 1951) και μια Ευρωπαία σταρ, η Αλίντα Βάλι παγκοσμίως γνωστή για τη συμμετοχή της στις ταινίες: Ο τρίτος άνθρωπος (The Third Man, 1949) του Κάρολ Ριντ και Υπόθεση Παραντάιν (Paradine Case, 1947) του Άλφρεντ Χίτσκοκ. Ο Βισκόντι επέλεξε τη Βάλι και τον Γκρέιντζερ για να εξασφαλίσει επιτυχία κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες που εκείνη την περίοδο θεωρούνταν η Μέκκα του παγκοσμίου κινηματογράφου. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις Η.Π.Α. 5 χρόνια μετά την προβολή του Il Gattopardo. Το 1968 λοιπόν στο θέατρο Έλγιν της Νέας Υόρκης το Αμερικανικό κοινό είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει για πρώτη φορά την ταινία. Μετά την πρώτη προβολή ο αμερικανικός τύπος σχολίασε αρνητικά την ταινία κι έτσι η προβολή της δε συνεχίστηκε. Το ντουμπλάρισμα στα αγγλικά, η αφαίρεση μισής ώρας και η αντικατάσταση της technicolor φωτογραφίας συνέβαλαν αρνητικά στην ποιότητα της ταινίας.

Επανεκτέλεση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 2002 ο σκηνοθέτης Τίντο Μπρας γύρισε ξανά την ταινία μεταφέροντάς την στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και με πρωταγωνιστές τους Άννα Γκαλιένα και Γκάμπριελ Γκάρκο.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]