Έντνα Βίνσεντ Μιλέυ

Έντνα Βίνσεντ Μιλέυ

Η Έντνα Βίνσεντ Μιλέυ
Γέννηση	22 Φεβρουαρίου 1892 Ρόκλαντ Μέιν ΗΠΑ
Θάνατος	19 Οκτωβρίου 1950 (58 ετών) Austerlitz, Νέα Υόρκη
Ιδιότητα	Αμερικανίδα λυρική ποιήτρια

H Edna St. Vincent Millay (22 Φεβρουαρίου 1892 - 19 Οκτωβρίου 1950) ήταν μια Αμερικανίδα λυρική ποιήτρια, θεατρική συγγραφέας,ακτιβίστρια,φεμινίστρια και η πρώτη γυναίκα που έλαβε Βραβείο Πούλιτζερ, για την ποίηση. Ήταν, επίσης, γνωστή για τον αντισυμβατικό, μποεμικό τρόπο ζωής της και τις πολλές της ερωτικές υποθέσεις.Συνήθιζε να χρησιμοποιεί το ψευδόνυμο Nancy Boyd στο πεζογραφικό της έργο.

Βιογραφία

H Millay γεννήθηκε στo Rockland,Μέιν.Οι γονείς της Cora Lounella, νοσοκόμα και Hendry Tollman Millay,ένας δάσκαλος που θα γινόταν αργότερα επιστάτης.Το μεσσαίο όνομα (St.Vincent) προέρχεται από το Νοσοκομείο Άγιος Βικέντιος στη Νέα Υόρκη, όπου η ζωή του θείου της σώθηκε μόλις πριν την γέννησή της.

Το 1904 η Cora χώρισε επίσημα με τον πατέρα της Edna για οικονομική ανευθυνότητα, στην πραγματικότητα όμως οι δρόμοι τους είχαν χωρίσει μερικά χρόνια νωρίτερα. Καθώς αγωνιζόταν για τα οικονομικά, η Cora και οι τρεις κόρες της - η πρωτότοκη Edna (που αργότερα θα επιμένει να την αποκαλούν Vincent), η Norma και η Kathleen - μετακομίζουν απο πόλη σε πόλη σε σπίτια συγγενών και φίλων. Αν και φτωχοί, η Cora δεν ταξίδεψε ποτέ χωρίς την πλήρη συλλογή της κλασική λογοτεχνία που διέθετε - συμπεριλαμβανομένων των Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, Τζον Μίλτον και άλλων - τα οποία διάβαζε με ενθουσιασμό στις κόρες της.Τέλος, η οικογένεια εγκαταστάθηκε στο Camden του Maine, μετακομίζοντας σε ένα μικρό σπίτι, ιδιοκτητρια του οποίου ήταν μια θεία της Cora. Ήταν σε αυτό το μικρό σπίτι, στη μέση του αγρού, όπου η Millay έγραψε τα πρώτα της ποιήματα τα οποία θα της χάριζαν την λογοτεχνική της φήμη.

Η Cora δίδαξε στις κόρες της να είναι ανεξάρτητες και να μιλούν με λογική,πράγμα που στο μέλλον θα έφερνε μπελάδες στη Edna.Η Millay προτίμησε να ονομάζεται Vincent(Βικέντιος) αντί για Edna, το οποίο έβρισκε συνηθισμένο.Ο διευθυντής του σχολείου, προσβεβλημένος από την ειλικρινή σταση της, αρνούνταν να την αποκαλεί Vincent. Αντ'αυτού την αποκαλούσε με οποιοδήποτε γυναικείο όνομα ξεκινούσε απο V.

Στο γυμνάσιο Camden η Millay ξεκίνησε την γαλούχηση των λογοτεχνικών της ταλέντων, ξεκινώντας από το λογοτεχνικό περιοδικό του σχολείου, το Megunticook,και τελικά έχοντας εκδόσει μερικά από τα ποιήματα της στο δημοφιλές παιδικό περιοδικό St.Nicholas, στο Camden Herald, και στο ανθολόγιο Σύγχρονης Λογοτεχνίας, όλα από την ηλικία των 15 ετών.

Tα Χρόνια στο Κολέγιο

Η σταδιοδρομία και η αναγνωρισιμότητα της Millay ξεκίνησε το 1912 όταν το ποιήμα της Renascence (Αναγέννηση) πήρε μέρος στο διαγωνισμό ποίησης στο Lyric Year. Το ποιήμα θεωρήθηκε η καλύτερη συμμετοχή από τις 10.000 όπου πήραν μέρος, και όταν τελικά πήρε την τέταρτη θέση το σκάνδαλο που δημιουργήθηκε ήταν αυτό που έδωσε στη Millay τόση αναγνωρισιμότητα.Ο ποιητής που κατέλαβε την πρώτη θέση Orrick Johns, ήταν μεταξύ εκείνων που υποστήριζαν ότι το Renascence ήταν το καλύτερο ποιήμα, και δήλωσε ότι "το βραβείο αυτό ήταν πιο πολύ για μένα μια αμήχανη στιγμή παρά ένας θρίαμβος". Ένας από τους νικητές της δεύτερης θέσης της προσφέρει το χρηματικό έπαθλο των 250 δολαρίων. Αμέσως μετά το σκάνδαλο αυτό, το καλοκαίρι του 1912,στο Whitehall Inn στο Camden του Maine,μια νεαρή γυναίκα με ανοιχτά κόκκινα μαλλιά κλήθηκε να απαγγείλει ποίηση της στους καλεσμένους."Αll I Could see from where i stood was three long mountains and a wood..."εκείνη ξεκίνησε. Μέχρι τη στιγμή που το Renascence τελείωσε, είχε εντυπωσιάσει μια καλεσμένη, την πλούσια Caroline B.Dow,αρκετά ώστε να ενθαρύννη τη νεαρή Millay να υποβάλει αίτηση για υποτροφία στο Vassar και με την υπόσχεση οτι θα μπορούσε να προσφέρει χρήματα για οποιαδήποτε άλλα έξοδα.

Πριν από την εισαγωγή της στο Vassar η 21 χρονών ποιήτρια πέρασε ένα εξάμηνο προετοιμασίας στο Barnard και στα τέλη του 1913 εγγράφεται στην τάξη του 1917.Οι κανονισμοί της ζωής στο κολέγιο καθώς και τα 3-4 χρόνια προϋπηρεσίας της σε αυτή τη τάξη έκαναν δύσκολη τη προσαρμογή της Millay στο Vassar. Eίχε αποκτήσει κακή φήμη για την παράβασή πολλών κανόνων του κολεγίου και για τη πειθαρχία της πριν τον καινούργιο πρόεδρο, Hendry Noble MacCracken. O πρόεδρος MacCracken τιμωρεί την Millay με επιπλήξεις και περιορισμένα προνόμια για της παραβάσεις της, αλλά πάντα σεβόταν το ταλέντο και την εξυπνάδα που είδε στη νεαρή γυναίκα. Για τον χλευασμός της για την εξουσία η Millay βρήκε το Vassar,ένα πλούσιο περιβάλλον για να γαλουχήσει το ταλέντο της.Έγινε μια τακτική συνδρομήτρια στην εφημερίδα The Vassar Miscellany καιμια έξοχη τραγουδοποιός στο χώρο του πανεπιστημίου.Έγραψετο βραβευμένο τραγούδι για την Founder's Day στο 1916 συνθέτοντας λέξεις για το Baccalaureate Hymn το οποίο τραγουδήθηκε κατά την αποφοίτηση, πέραν του ότι έγραφε τραγούδια για άλεες εκδηλώσεις όπως το άνοιγμα της τάξης της Senior Parlor.Η ποιήτρια ασχολούνταβ αρκετά με τη δραματική ζωή στο κολέγιο, γράφονταςκαι εμφανίζοντας τα σε πολλές παραγωγές. το έργο της The Wall of Dominoes δημοσιευθηκε στο The Vassar Miscellany και το τελευταίο της έτος πήρε πρωταγωνιστικό ρόλο στο έργο της The princess marries the Page. Μετά την αποφοίτησή της το 1917, η Millay μετακομίζει στη Νέα Υόρκη.

Καριέρα

Στη Νέα Υόρκη έζησε σε πολυάριθμα μέρη στο χωριό Greenwich, συμπεριλαμβανομένης και μιας κατοικίας που άνηκε στο θέατρο Cherry Lane που ήταν γνωστό ως το μικρότερο στη Νέα Υόρκη. Ήταν εκείνη τη στιγμή που για πρώτη φορά ανεβαίνει η δημοτικότητα της στην Αμερική. Κέρδισε το Βραβείο Πούλιτζερ για την ποίησή της το 1923, για το Harp-Weaver και άλλων ποιημάτων της. Ήταν η πρώτη γυναίκα ποιήτρια που τιμήθηκε τόσο για το έργο της. Η φήμη της καταστράφηκε από ποιήμα που η ίδια έγραψε για την υποστήριξη της πολεμικής προσπάθειας συμμάχων κατά τη διάρκεια του Β' Παγκόσμιου Πολέμου. Η Merle Rubin σχολίασε: "Αυτή φαίνεται να δέχτηκε περισσότερα πυρά από τους κριτικούς λογοτεχνίας για την υποστήριξη της δημοκρατιάς απ' ό,τι ο Έζρα Πάουντ, για την υπεράσπιση του φασισμού".

Το 1943 τιμήθηκε μετ ο μετάλλιο Frost για τη συμβολή τηςστην αμερικανική ποίηση. Ήταν η έκτη αποδέκτηςτης εν λόγω τιμής και η δεύτερη γυναίκα.

Προσωπική Ζωή

Η Millay διατηρούσε σχέσεις με πολλές φοιτήτριες κατά τη διάρκεια της φοίτησής της στο Vassar, αφού τότε ήταν κολέγιο θηλέων. Τον Ιανουάριο του 1921 ταξίδεψε στο Παρίσι, όπυ και γνώρισε τη γλύπτρια Thelma Wood, με την οποία είχε μια ρομαντική σχέση. Κατά τημ παραμονή της σε Greenwich και Παρίσι είχε πολλές σχέσεις και με άντρες, συμπεριλαμβανομένου και του κριτικού λογοτεχνίας Edmund Wilson, ο οποίος τη ζήτησε σε γάμο το 1920 χωρίς επιτυχία.

Το 1923 παντρεύτηκε τον Eugen Jan Boissevain (Άμστερνταμ 20 Μαϊου 1880 - Βοστόνη, ΜΑ, 29 Αυγούστου 1949), του τότε 43χρονο χήρο της δικηγόρου εργατικού δικαίου και πολεμικήας ανταποκρίτριας Inez Milholland. O Boissevain υποστήριζε σε μεγάλο βαθμό τη καριέρα της και ανέλαβε την φροντίδα των οικιακών υποχρεώσεων. Ζούσαν κοντα στο Austerlitz, της Νέας Υόρκης, σε μια αγροικία ονόματι Steepletop. Ο γάμος τη Millay με τον Boissevain ήταν ανοιχτός αφού και οι δύο είχαν άλλους εραστές.Η άλλη σημαντικότερη σχέση της Millay αυτή τη φορά ήταν με τον κατά 14 χρόνια νεότερο ποιητή George Dillon, για τον οποίο γράφτηκαν μια σειρά απο σονέτα της.Η Millay, επίσης, συνεργάζεται με το Dillon στο Flowers Of Evil(Λουλούδια του κακού), μια μετάφραση του έργου Les Fleurs Du Mal του Σαρλ Μπωντλαίρ, .O Boissevain πάσχει από καρκίνο του πνεύμονα και τελικά χάνει τη μάχη για ζωήτο 1949.Ένα χρόνο αργότερα, στις 19 Οκτωβρίου του 1950,η Millay βρίσκεται νεκρή στο κάτω μέρος της σκάλας του σπιτιού τους,η αιτ΄΄ια όμως της πτώσης που της κόστισε τη ζωή δεν έγινε ποτέ γνωστη.

To 2006, η πολιτεία της Νέας Υόρκης κατέβαλε 1,69 εκατομμύρια δολάρια για την απόκτηση του Steepletop το οποίο άγγιζε τα 230 στρέμματα. Η έκταση αυτή θα ενωθεί με ένα κοντινό διατηρούμενο δάσος. Εισπράξεις από τη πώληση θα χρησιμοποιηθούν για την αγροικία με σκοπό τη δημιουργία μουσείου. Μέρη του Steepletop, συμπεριλαμβανομένου και ενός μονοπατιού το οποίο οδηγεί σο τάφο της ποιήτριας είναι πλέον ανοιχτά για το κοινό. H Millay αγόρασε το Steepletop με το σύζυγό της το 1925, δυο χρόνια μετά από το Βραβείο Πούλιτζερ για την ποίησή της .

Τα έργα της

Το γνωστότερο ποίημα είναι το First Fig από το A few Figs From Thistles(δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1920)

My candle burns at both ends It will not last the night But ah, my foes, and oh, my friends It gives a lovely light. (Το κερί μου καίει και από τα δύο άκρα, Δεν θα διαρκέσει το βράδυ, Αλλά εχθροί μου και φίλοι μου Δίνει ένα υπέροχο φως)

Η Millay έγραψε το παραπάνω ποίημα το οποίο αρχικά ονομάστηκε My Candle (Κερί μου)στο καφέ Romany Marie στο Greenwich. Μαθηματικοί αναγνώρισαν το σονέτο τηε Euclid alone has looked on Beauty Bare (1922) ως έκφραση μαθηματικής ομορφιάς και ένα φόρο τιμής στον Ευκλείδη. Ωστόσο, πολλοί θεωρούν το Renascence και το The ballad of the Harp-weaver ως τα ωραιότερα της ποιήματα.

O Thomas Hardy κάποτε είχε πει ότι η Αμερική έχει δυο αξιοθέατα: τους ουρανοξύστες και την ποίηση της Edna St.Vincent Millay. Επίσης έγραψε 5 στίχους έμμετρου δράματος νωρίτερα ,στη σταδιοδρομία της, συμπεριλαμβανομένου του Two slatterns and a king , The lamp and the bell (Γραμμένο για το Vassar College) και το The king’s Henchman (αρχικά για όπερα). Ο διασημότερος δραματικός της στίχος είναι το one act play aria da cap γραμμένο για τους provincetown players.