Έδικτο της Νάντης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Αυτό το άρθρο χρειάζεται μετάφραση. Αν θέλετε να συμμετάσχετε, μπορείτε να επεξεργαστείτε το άρθρο μεταφράζοντάς το ή προσθέτοντας δικό σας υλικό και να αφαιρέσετε το {{μετάφραση}} μόλις το ολοκληρώσετε. Είναι πιθανό (και επιθυμητό) το ξενόγλωσσο κείμενο να έχει κρυφτεί σαν σχόλιο με τα <!-- και -->. Πατήστε "επεξεργασία" για να δείτε ολόκληρο το κείμενο.

Το Έδικτο της Νάντης (κάποιες φορές προφέρεται Έδικτο της Νάντζ (Edict of Nantz)) εκδόθηκε στις 13 Απριλίου 1598^[1] από τον Ερρίκο Δ' της Γαλλίαςγια να επιτρέψει στους Καλβινιστές Προτεστάντες της Γαλλίας ( επίσης γνωστούς ως Ουγενότους ουσιαστικά δικαιώματα σε ένα έθνος ακόμη θεωόύμενο βασικά Καθολικό. Η κυριότερη ανησυχία ήταν η πολιτική ενότητα,^[2] και το Έδικτο διαχώρισε την πολιτική από την θρησκευτική ενότητα, μεταχειρίσθηκε κάποιους Προτεστάντες για πρώτη φορά σαν κάτι παραπάνω από απλούς σχισματικούς και αιρετικούς, και άνοιξε ένα μονοπάτι για and opened a path for αντικληρισμό και ανεκτικότητα. Όσον αφορά την προσφορά γενικής ελευθερίας συνείδησης ατομικά, το έδικτο προσέφερε πολλές συγκεκριμένες εκχωρήσεις στους Προτεστάντες, όπως η αμνηστία και η αποκατάσταση των πολιτικών δικαιωμάτων τους , περιλαμβανομένου του δικαιώματος στην εργασία σε κάθε τομέα ή για το Κράτος και να αναφέρουν παράπονα απευθείας στο βασιλιά. Σηματοδοτεί το τέλος των θρησκευτικών πολέμων που διαίρεσε τον πληθυσμό της Γαλλίας κατά το δεύτερο μισό του 16ου αιώνα.

Πίνακας περιεχομένων 1 Παρασκήνιο 2 Tο έδικτο 3 Ανάκληση 4 Βλέπε επίσης 5 Notes 6 Sources 7 External links 8 Η ανάκληση του εδίκτου 9 Πηγές

[Επεξεργασία] Παρασκήνιο

Το Έδικτο σκόπευε βασικά να τερματίσει τους μακροχρόνιους, διχαστικούς Γαλλικούς Θρησκευτικούς Πολέμους. Ο Ερρίκος Δ' είχε επίσης προσωπικούς λόγους για να υποστηρίξει το Έδικτο. Πριν διεκδικήσει το θρόνο το 1589 είχε ασπασθεί τον Προτεσταντισμό, και παρέμεινε συμπαθής στη Προτεσταντική υπόθεση: είχε μεταστραφεί στον Καθολικισμό το 1593 μόνο για να διασφαλίσει την θέση του ως βασιλιά, λέγοντας υποθετικά "το Παρίσι αξίζει μια Θεία Λειτουργία". Το Έδικτο πέτυχε να αποκαταστήσει την ειρήνη και την εσωτερική ενότητα στη Γαλλία, αν και δεν ευχαρίστησε καμία πλευρά: οι Καθολικοί απέρριψαν την φαινομενική αναγνώριση του Προτεσταντισμού ως ενός μονίμου στοιχείου στη Γαλλική κοινωνία και ακόμη έλπισε να ενισχύσει την θρησκευτική ομοιομορφία, ενώ οι Προτεστάντες ήλπιζαν σε ισότητα με τους Καθολικούς. "Η Ανεκτικότητα στη Γαλλία ήταν μια βασιλική ιδέα, και η θρησκευτική εγκατάσταση εξαρτάτο από την συνεχιζόμενη υποστήριξη του στέμματος."^[3]

Η επανεγκατάσταση της βασιλικής εξουσίας στη Γαλλία απαίτησε εσωτερική ειρήνη, βασισμένη στην ποεριορισμένη ανεκτικότητα που ενισχυόταν από το στέμμα. Από τότε που βασιλικοί στρατιώτες δεν μπορούσαν να είναι παντού, οι Ουγενότοι χρειαζόταν να τους εγκριθεί αυστηρά καθορισμένες δυνατότητες αυτοάμυνας.^[3]

[Επεξεργασία] Tο έδικτο

Το Έδικτο της Νάντης το οποίο ο Ερρίκος Δ' υπέγραψε περιελάμβανε τέσσερα βασικά κείμενα, περιλαμβανομένου ενός κύριου κειμένου φτιαγμένου από 92 άρθρα και ευρέως βασισμένου σε ανεπιτυχή σύμφωνα ειρήνης υπογεγραμμένα κατά τους πρόσφατους πολέμους. Το Έδικτο επίσης περιελάμβανε 56 "συγκεκεριμένα" (κρυφά) άρθρα σχετικά με τα δικαιώματα των Προτεσταντών και τις υποχρεώσεις τους. Για παράδειγμα, το Γαλλικό κράτος εγγυώταν την την προστασία των Γάλλων Προτεσταντών που ταξίδευαν στο εξωτερικό από την Ιερά Εξέταση. "Αυτό με σταυρώνει", διαμαρτυρήθηκε ο Πάπας Κλήμης Η', αφού άκουσε το Έδικτο. The final two parts consisted of brevets (letters patent) which contained the military clauses and pastoral clauses. These two brevets were withdrawn in 1629 by Louis XIII, following a final religious civil war.

The two letters patent^[4] supplementing the Edict granted the Protestants places of safety (places de sûreté), which were military strongholds such as La Rochelle, in support of which the king paid 180,000 écus a year, along with a further 150 emergency forts (places de refuge), to be maintained at the Huguenots' own expense. Such an act of toleration was unusual in Western Europe,^[5] where standard practice forced subjects to follow the religion of their ruler — the application of the principle of cuius regio, eius religio.

While it granted certain privileges to Huguenots, the edict reaffirmed Catholicism as the established religion of France. Protestants gained no exemption from paying the tithe^[6] and had to respect Catholic holidays and restrictions regarding marriage. The authorities limited Protestant freedom of worship to specified geographic areas. The Edict dealt only with Protestant and Catholic coexistence; it made no mention of Jews, or of Muslims, who were offered temporary asylum in France when the Moriscos were being expelled from Spain.^[7]

The original Act which promulgated the Edict, has disappeared. The Archives Nationales in Paris preserves only the text of a shorter document modified by concessions extracted from the King by the clergy and the Parlement of Paris, which delayed ten months, before finally signing and setting seals to the document in 1599. A copy of the first edict, sent for safekeeping to Protestant Geneva, survives. The provincial parlements resisted in their turn; the most recalcitrant, the parlement of Rouen, did not unreservedly register the Edict until 1609.^[8]

[Επεξεργασία] Ανάκληση

Πρότυπο:Main

Το Έδικτο παρέμεινε σε αναλλοίωτη επίδραση, αποκεκλημένος από τα κοινοβούλια ως "βασικός και μη ανακλητέος νόμος", with the exception of the brevets, which had been granted for a period of eight years, and were renewed by Henry in 1606 and in 1611 by Marie de Médecis, who confirmed the Edict within a week of the assassination of Henry, stilling Protestant fears of another St. Bartholomew's Day massacre. The subsidies had been reduced by degrees, as Henry gained more secure control of the nation.^[9] By the peace of Montpellier in 1622, concluding a Huguenot revolt in Languedoc, the fortified Protestant towns were reduced to two, La Rochelle and Montauban. The brevets were entirely withdrawn in 1629, by Louis XIII, following the Siege of La Rochelle, in which Cardinal Richelieu blockaded the city for fourteen months.

During the remainder of Louis XIII's reign, and especially during the minority of Louis XIV, the implementation of the Edict varied year by year, voiced in declarations and orders, and in case decisions in the Council, fluctuating according to the tides of domestic politics and the relations of France with powers abroad.^[10]

In October 1685, Louis XIV, the grandson of Henry IV, renounced the Edict and declared Protestantism illegal with the Edict of Fontainebleau. This act, commonly called the revocation of the Edict of Nantes, had very damaging results for France. While the wars of religion did not re-ignite, many Protestants chose to leave France, most moving to Great Britain, Prussia, the Dutch Republic, Switzerland and the new French colonies in North America.^[11] Huguenots also settled in South Africa. This exodus deprived France of many of its most skilled and industrious individuals, who would from now on aid France's rivals in Holland and England. The revocation of the Edict of Nantes also further damaged the perception of Louis XIV abroad, making the Protestant nations bordering France even more hostile to his regime. Upon the revocation of the edict, Frederick Wilhelm issued the Edict of Potsdam, which encouraged Protestants to come to Brandenburg.

[Επεξεργασία] Βλέπε επίσης

• Peace of Vervins
• Συνομοσπονδία της Βαρσοβίας (1573)
• Freedom of religion
• Λίστα συνθηκών
• Michel de l'Hôpital, a precursor to Henry IV’s policies.
• Έδικτο της Ανεκτικότητας

[Επεξεργασία] Notes

[Επεξεργασία] Sources

The source followed by most modern historians is the Huguenot refugee Élie Benoist's Histoire de l'édit de Nantes, 3 vols. (Delft, 1693-95). E.G. Léonard devotes a chapter to the Edict of Nantes in his Histoire général du protestantisme, 2 vols. (Paris) 1961:II:312-89.

[Επεξεργασία] External links

• The Edict of Nantes -->

Το Έδικτο της Νάντης εκδόθηκε στις 13 Απριλίου 1598 από τον Ερρίκο Δ΄ της Γαλλίας για να χορηγήσει στους Γάλλους Προτεστάντες, τους λεγόμενους Καλβινιστές και Ουγενότους, ουσιώδη δικαιώματα σε ένα κράτος σχεδόν αποκλειστικά Ρωμαιοκαθολικό. Το έδικτο παραχωρούσε στους Ουγενότους τα εξής δικαιώματα:

• Ιδιωτική λατρεία και ελευθερία συνείδησης σε ολόκληρη τη Γαλλία.
• Δημόσια λατρεία μπορούσε να λάβει χώρα σε 200 πόλεις/ κωμοπόλεις και πάνω από 3.000 κάστρα.
• Ένα ποσό προσφερόταν από το κράτος για προτεσταντικά σχολεία
• Επιτρεπόταν η έκδοση καλβινιστικών βιβλίων.
• Πλήρη πολιτικά δικαιώματα
• Πρόσβαση σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες.
• Πολιτικό έλεγχο για οκτώ χρόνια σε διακόσιες πόλεις/ κωμοπόλεις, όπου η φρουρά θα συντηρούνταν από το στέμμα.
• Ορισμένα δικαστικά προνόμια.
• Το δικαίωμα ίδρυσης θρησκευτικών και πολιτικών οργανώσεων.

[Επεξεργασία] Η ανάκληση του εδίκτου

Το έδικτο ανακλήθηκε το 1685 από τον Λουδοβίκο ΙΔ΄ με το έδικτο του Φοντενεμπλώ, που κήρυσσε τον προτεσταντισμό παράνομο. Ως αποτέλεσμα, χιλιάδες Ουγενότων εγκατέλειψαν τη Γαλλία. Δεδομένου ότι οι περισσότεροι Ουγενότοι ανήκαν στις μεσαίες τάξεις και πολλοί μάλιστα ήταν δικηγόροι, έμποροι, διανοούμενοι κτλ, η φυγή αυτή φτώχυνε σημαντικά τη Γαλλία και ενίσχυσε τις προτεσταντικές γειτονικές χώρες (Ελβετία, Ολλανδία, γερμανικά κράτη) και την Αγγλία. Επιπλέον, η ανάκληση του διατάγματος έκανε τις προτεσταντικές χώρες να πάρουν εχθρική στάση προς το καθεστώς του Λουδοβίκου ΙΔ΄.

[Επεξεργασία] Πηγές

• Carlton J.H. Hayes, A political and social history of modern Europe, τομος Α΄, Νέα Υόρκη: MacMillan, 1916, σ.145.