Επαναστάσεις του 1848

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Άνοιξη των λαών)
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Επαναστάσεις του 1848

Οδόφραγμα στην οδό Σουφλό , ένα έργο του Οράς Βερνέ το 1848. Το Πάνθεον διακρίνεται στο φόντο του πίνακα.
Άλλα ονόματα Άνοιξη των Εθνών, Άνοιξη των Λαών, Έτος της Επανάστασης
Συμμέτοχοι Λαοί της Γαλλίας, των Γερμανικών κρατιδίων, της Αυστριακής Αυτοκρατορίας, της Δανίας, της Βλαχίας, της Πολωνίας και άλλων περιοχών
Τοποθεσία Δυτική και Κεντρική Ευρώπη
Ημερομηνία 23 Φεβρουαρίου 1848 - αρχές 1849
Αποτέλεσμα Μικρός δομικός αντίκτυπος
Σημαντικές κοινωνικές και πολιτισμικές αλλαγές

Οι Ευρωπαϊκές Επαναστάσεις του 1848, επίσης γνωστές ως Άνοιξη των Εθνών, Άνοιξη των Λαών[1] ή Έτος της Επανάστασης, ονομάζεται μία σειρά κοινωνικοοικονομικών εξελίξεων και φιλελεύθερων πολιτικών ανακατατάξεων σε ολόκληρη την Ευρώπη. Πολλοί ιστορικοί τις περιγράφουν ως ένα επαναστατικό κύμα -μία περίοδο αναταραχών που πυροδοτήθηκε στην Γαλλία, με τη Γαλλική Επανάσταση του 1848 και εξαπλώθηκε στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Αν και στις περισσότερες περιπτώσεις δεν άργησε να επέλθει η γρήγορη καταστολή των επαναστάσεων, υπήρξε ένα αξιοσημείωτο επίπεδο βίας σε πολλές περιοχές, με δεκάδες χιλιάδες θύματα που βασανίστηκαν ή/και εκτελέστηκαν. Ενώ ο άμεσος πολιτικός αντίκτυπος των επαναστάσεων ήταν βραχύβιος και επανήλθε σχετικά σύντομα στην προηγούμενη κατάσταση, οι μακροπρόθεσμες επιπτώσεις των επαναστάσεων ήταν φιλόδοξες και έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στις κοινωνικοοικονομικές και εθνικές διεργασίες του 19ου αιώνα.

Γενικά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Είκοσι σχεδόν χρόνια μετά τη λήξη της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 και της αναγνώρισης του Ελληνικού Βασιλείου, ξέσπασε στην Ευρώπη ένα κύμα πολιτικών ταραχών αρχής γενομένης από την Γαλλία, η λεγόμενη Φεβρουαριανή Επανάσταση, ή Γαλλική Επανάσταση του 1848. Εκεί ο Βασιλεύς Λουδοβίκος - Φίλιππος έχοντας εγκαταλείψει την αρχική φιλελεύθερη πολιτική του, προκαλώντας μεγάλη δυσαρέσκεια, αστοί και εργάτες συμμάχησαν εναντίον του κατορθώνοντας να τον ανατρέψουν. Τελικά η αποτυχημένη αυτή εξέγερση έφερε στο προσκήνιο ένα νέο ηγέτη, τον Λουδοβίκο Ναπολέοντα Βοναπάρτη, (ανεψιό του Μ. Ναπολέοντα) ο οποίος και αυτοανακηρύχθηκε Αυτοκράτορας, με το όνομα Ναπολέων Γ΄.

Η Φεβρουαριανή Επανάσταση πυροδότησε στη συνέχεια σειρά εξεγέρσεων στην Αυστρία και Ουγγαρία, στις χώρες της Γερμανίας, το Λουξεμβούργο, τη Δανία, την Πολωνία, τη Μολδοβλαχία και την Ιταλία, ουσιαστικά σ΄ όλη την κεντρική Ευρώπη, καθώς επίσης και στη Βραζιλία. Στην Αυστροουγγαρία όπου ζούσαν πολλές διαφορετικές εθνικές και γλωσσικές ομάδες, όπως Γερμανοί, Μαγυάροι, Τσέχοι, Πολωνοί, Σλοβάκοι, Σέρβοι ακόμα και Ιταλοί, οι εξεγέρσεις που σημειώθηκαν ήταν οξύτερες. Στη Βιέννη ο Αυτοκράτορας αναγκάσθηκε να εκχωρήσει σύνταγμα όταν η ενότητα της αυτοκρατορίας κινδύνεψε από τις επιμέρους εξεγέρσεις στην Ουγγαρία και Βοημία. Η "θεομηνία" των εξεγέρσεων αυτών, όπως τη χαρακτήρισε ο μέχρι τότε πανίσχυρος καγκελάριος Μέττερνιχ, σήμανε και το πολιτικό τέλος του.

Ακολούθως, ο άνεμος των εξεγέρσεων αυτών πέρασε στις χώρες της Γερμανίας και της Βόρειας Ιταλίας, ακόμα και της Σικελίας όπου οι λαοί ζητούσαν πλέον φιλελεύθερα συντάγματα. Τελικά οι κάποιες αρχικές επιτυχίες των επαναστατών αποδείχτηκαν τελείως πρόσκαιρες. Η γενική καταστολή όλων των εξεγέρσεων που σημειώθηκαν, έδωσε αργότερα, μετά μια δεκαετία, τη σκυτάλη στα εθνικά κινήματα που αναδείχθηκαν εξ αυτών, ανδρώθηκαν με ιμπεριαλιστικές τάσεις και στη συνέχεια συγκρούσθηκαν μεταξύ τους. Βέβαια στις εξεγέρσεις αυτές πολλές χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους ενώ πολλοί αναγκάσθηκαν να εξοριστούν.

Από τα γεγονότα του 1848 φαίνεται όμως να μη επηρεάστηκαν η Μεγάλη Βρετανία, η Ρωσική Αυτοκρατορία και η Σουηδία καθώς και οι χώρες του νότου όπως η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Ελλάδα και η Οθωμανική Αυτοκρατορία, (όπου στη τελευταία σε κάποιες των περιπτώσεων, όπως στη Σερβία, μπορεί να επηρέασαν ελάχιστα).

Βαθύτερη αιτία αυτών των εξεγέρσεων ήταν αφενός η βιομηχανική επανάσταση που είχε ήδη ξεκινήσει με γοργά βήματα με αναγκαία τη μετεξέλιξη των αγροτών σε βιομηχανικούς εργάτες και την εγκατάστασή τους σε αστικά κέντρα, με ότι οικονομικές επιπτώσεις και κοινωνικά χάσματα δημιούργησε αυτή, και αφετέρου η αγροτική πληθυσμιακή έκρηξη που ανάγκασε τους νέους αγρότες να καταφύγουν και αυτοί εσωτερικοί μετανάστες στις μεγάλες πόλεις, διογκώνοντας έτσι τις νέες κοινωνικές ανακατατάξεις με την καθοριστική πλέον ανάπτυξη της νέας εργατικής τάξης.

Γερμανικές επαναστάσεις 1848-1849[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κύριο άρθρο: Γερμανικές επαναστάσεις 1848-1849

Οι Γερμανικές επαναστάσεις 1848-1849 είναι μια βίαιη εποχή της Γερμανικής ιστορίας που ξεκίνησε τον Μάρτιο του 1848. Οι επαναστάσεις έλαβαν μέρος στο έδαφος της Γερμανικής Ομοσπονδίας αλλά και πέρα από τα σύνορά της στα εδάφη των δύο ισχυρότερων αλλά και αντιτιθέμενων δυνάμεων της Αυστρίας και της Πρωσίας.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Merriman, John, A History of Modern Euope: From the French Revolution to the Present, 1996, p 715

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Έρευνες
  • Breunig, Charles (1977), Η εποχή της επανάστασης και αντίδρασης, 1789 - 1850 ( ISBN 0-393-09143-0 )
  • Chastain, James, ed. (2005) Εγκυκλοπαίδεια των επαναστάσεων του 1848 σε απευθείας σύνδεση από το Ohio State U.
  • Προδιαγραφές μαθήματα, Dieter, ed. Ευρώπη το 1848: Επανάσταση και Μεταρρύθμιση (Berghahn Books, 2000)
  • Evans, RJW, και Hartmut von Pogge Strandmann, eds. Οι επαναστάσεις στην Ευρώπη, 1848-1849: Από τη μεταρρύθμιση στην Αντίδραση (2000), 10 δοκίμια από τους μελετητές απόσπασμα κειμένου και αναζήτηση
  • Pouthas, Charles. «Οι επαναστάσεις του 1848" στο JPT Bury, ed. Νέα Cambridge Σύγχρονη Ιστορία: Το απόγειο της δύναμής της Ευρώπης 1830-1870 (1960) σελ. 389-415 σε απευθείας σύνδεση αποσπάσματα
  • Langer, William. Οι επαναστάσεις του 1848 (Harper, 1971), πρότυπο επισκόπηση
  • Rapport, Mike (2009), 1848: Έτος της Επανάστασης ISBN 978-0-465-01436-1 ανασκόπηση σε απευθείας σύνδεση , μια τυπική έρευνα
  • Robertson, Priscilla (1952), Επαναστάσεις του 1848: Μια Κοινωνική Ιστορία ( ISBN 0-691 με 00756-X ), παρά τον υπότιτλο αυτό είναι ένα παραδοσιακό πολιτικό αφήγημα
  • Sperber, Τζόναθαν. Οι ευρωπαϊκές επαναστάσεις, 1848-1851 (1994) σε απευθείας σύνδεση έκδοση
  • Stearns, Peter N. Οι επαναστάσεις του 1848 (1974). σε απευθείας σύνδεση έκδοση
  • Γουέηλαντ, Kurt. «Η Διάχυση της Επανάστασης: '1848 'στην Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική," Διεθνής Οργανισμός Vol. 63, αρ. 3 (Καλοκαίρι, 2009) σελ. 391-423 στο JSTOR
Γαλλική
  • Duveau, Georges. 1848: Η πραγμάτωση μιας επανάστασης (1966)
  • Fasel, G.. "Η Επανάσταση Λάθος: Γαλλικός ρεπουμπλικανισμός το 1848," γαλλικά Ιστορικών Μελετών Vol. 8, αρ. 4 (Φθινόπωρο, 1974), σσ. 654-677 στο JSTOR
  • Loubere, Leo. "Η εμφάνιση της άκρας αριστεράς στην Κάτω Languedoc, 1848-1851: κοινωνικοί και οικονομικοί παράγοντες στην πολιτική," American Historical Review (1968), ν. 73 # 4 1019-1051 σε JSTOR
Γερμανική - Αυστριακή
  • Deak, Istvan. Η νόμιμη Επανάσταση: Louis Kossuth και οι Ούγγροι, 1848-1849 (1979)
  • Hahs, Hans J. Οι επαναστάσειςς του 1848 στη γερμανόφωνη Ευρώπη (2001)
  • Hewitson, Μαρκ. "« Οι παλιές μορφές είναι Breaking Up, ... Νέο Γερμανία μας είναι η ίδια ανοικοδόμηση »: Συνταγματισμός, εθνικισμός και η δημιουργία ενός γερμανικού Πολιτεία κατά τη διάρκεια των επαναστάσεις του 1848-49," English Historical Review, Οκτ 2010, Vol. 125 Τεύχος 516, σελ. 1173-1214 σε απευθείας σύνδεση
  • Macartney, CA "1848 στη Μοναρχία του Αψβούργου," Αξιολόγηση Ευρωπαϊκών Σπουδών, 1977, Vol. 7 Τεύχος 3, σελ. 285-309 σε απευθείας σύνδεση
  • O'Boyle Lenore. "Η Δημοκρατική Αριστερά στη Γερμανία, το 1848," Journal of Modern History Vol. 33, Νο. 4 (Δεκ. 1961), σσ. 374-383 στο JSTOR
  • Robertson, Priscilla. Επαναστάσεις του 1848: Μια κοινωνική ιστορία (1952), σελ. 105-85 για τη Γερμανία, σελ. 187-307 στην Αυστρία
  • Sked, Alan. Η επιβίωση της αυτοκρατορίας των Αψβούργων: Radetzky, Ο αυτοκρατορικός στρατός και ο ταξικός πόλεμος, 1 848 (1,979 χιλιάδων)
  • Vick, Brian. Καθορισμός Γερμανίας του 1848 Φρανκφούρτη βουλευτών και Εθνική Ταυτότητα (Harvard University Press, 2002) ISBN 978-0-674-00911-0 ).
Ιταλική
  • Ginsborg, Πολ. "Οι αγρότες και επαναστάτες στη Βενετία και το Βένετο, 1848," Ιστορική Εφημερίδα, Σεπτέμβριος, 1974, Vol. 17 Τεύχος 3, σελ. 503-550 στο JSTOR
  • Ginsborg, Πολ. Daniele Manin και η Ενετική Επανάσταση του 1848-1849 (1979)
  • Robertson, Priscilla (1952) Επαναστάσεις του 1848: Μια κοινωνική ιστορία (1952) σελ. 309-401
Άλλες
  • Feyzioğlu, Hamiyet Σεζέρ et al. «Οι επαναστάσεις του 1848 και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας," βουλγαρικά Historical Review, 2009, Vol. 37 Τεύχος 3/4, σελ. 196-205

Ιστοριογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Dénes, Iván Zoltán. "Νέα ερμηνεία ενός« ιδρυτή »: Kossuth Εικόνες και Πλαίσια τους, 1848-2009," Ανατολική Κεντρική Ευρώπη, Απριλίου 2010, Vol. 37 Τεύχος 1, σελ. 90-117
  • Hamerow, Θεόδωρος Σ. «Ιστορία και η γερμανική επανάσταση του 1848," American Historical Review Vol. 60, Νο. 1 (Οκτ., 1954), σελ. 27-44 σε JSTOR
  • Jones, Peter (1981), Μελέτες των επαναστάσεων του 1848 (Μελέτες Σεμινάριο στην Ιστορία) ( ISBN 0-582-06106-7 )
  • Mattheisen, Donald J. "Ιστορία ως Επικαιρότητα: Πρόσφατα Έργα για τη γερμανική επανάσταση του 1848," American Historical Review, Δεκέμβριος, 1983, Vol. 88 Τεύχος 5, σελ. 1219-37 σε JSTOR
  • Rothfels, Hans. "1848 - Εκατό Χρόνια Μετά," Journal of Modern History, Δεκέμβριος 1948, Vol. 20 Τεύχος 4, σελ. 291-319 στο JSTOR

Εξωτερικές συνδέσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα