Άλντφριθ της Νορθουμβρίας

Ο Άλντφριθ της Νορθουμβρίας, βασιλιάς της Νορθουμβρίας (685 - 704 14 Δεκεμβρίου), περιγράφεται από συγγραφείς όπως ο Βέδας σαν βασιλιάς μορφωμένος, φέρνοντας την χρυσή εποχή στις τέχνες και τα γράμματα της Νορθουμβρίας. Περιγράφεται επίσης σαν φιλειρηνικός βασιλιάς και θρησκευόμενος, παρά τις διαμάχες που είχε με τον επίσκοπο Γουίλφριντ, μια εξέχουσα μορφή της πρώιμης Νορθουμβριακής χριστιανικής εκκλησίας.

Ήταν νόθος γιος του βασιλιά της Νορθουμβρίας Οσουί και μιας Ιρλανδής πριγκίπισσας ονομαζόμενη Φιν. Η ακριβής ημερομηνία γέννησης του δεν βρέθηκε πουθενά καταγεγραμμένη. Πιθανότερα γεννήθηκε όταν ο πατέρας του με τα αδέλφια του ήταν εξόριστοι στην Ιρλανδία. Τον Όσουι διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του, Εγκφρίθ, ενώ ο Άλντφριθ σαν μικρότερος γιος προοριζόταν για εκκλησιαστική σταδιοδρομία. Ωστόσο, όταν ο Έκγκφριθ σκοτώθηκε άτεκνος στην μάχη του Νέχτασμερ (685), ο Άλντφριθ τον διαδέχθηκε στον θρόνο.

Περί το 600, η Αγγλία κατακτήθηκε από διάφορα Γερμανικά φύλλα όπως Άγγλοι, Σάξονες και Γιούτοι, ενώ πριν την Αγγλοσαξονική κατάκτηση τα Βρετανικά Νησιά κατοικούνταν από τους γηγενείς κατοίκους, τους Κέλτες. Τα δύο Σαξονικά βασίλεια που είχαν δημιουργήσει στον βορρά της Αγγλίας ήταν η Βερνικία και η Ντέιρα. Τον 7ο αιώνα, τα δύο βασίλεια ήταν ενωμένα με την ίδια βασιλική διοίκηση, αργότερα χωρίστηκαν, άλλοτε είχαν τον ίδιο βασιλιά, άλλοτε διαφορετικό. Σαν ενωμένα βασίλεια αποτελούσαν το βασίλειο της Νορθουμβρίας.

Ο Άλντφριθ διαδέχθηκε χωρίς σοβαρές αντιστάσεις, αν και νόθος, τον αδελφό του στον θρόνο, ο οποίος την προηγούμενη χρονιά (684) είχε λεηλατήσει την Ιρλανδία για να αφαιρέσει από τον Άλντφριθ τις διεκδικήσεις του στον θρόνο. Ο μόνος πόλεμος που αναφέρεται στην διάρκεια της βασιλείας του ήταν κάποιος εναντίον των Πίκτων (698). Τα δύο βασίλεια ήταν ενωμένα από την εποχή του Άλντφριθ. Αν και ήταν διακριτά χωρισμένα μεταξύ τους σε επαρχίες, διασπάστηκαν αργότερα με την επίθεση των Βίκινγκς. Κάτω από τα νότια σύνορα βρισκόταν το βασίλειο της Μερκίας, ενώ το κέντρο της Βερνικίας βρισκόταν στα σύνορα του βασιλείου με την Σκωτία.

Σχέσεις με την εκκλησία

Η εκκλησία είχε τεράστια δύναμη την εποχή της βασιλείας του Άλντφριθ. Οι επίσκοποι είχαν τεράστια περιουσία, ενώ είχαν δικαίωμα επέμβασης στο εμπόριο και την εξωτερική πολιτική της χώρας. Από τα τέλη της βασιλείας του, ξεκίνησαν οι προσπάθειες ώστε να μειωθούν οι εξουσίες τους. Η επισκοπή του Λίντισφαρν δόθηκε στον Κάθμπερτ, τον οποίο διαδέχθηκε ο Έαντμπερχτ. Η επισκοπή της Υόρκης δόθηκε αρχικά στον Μπόσα (685), στην συνέχεια δόθηκε στον Ουίλφριντ (689 - 691) και το 691 επανήλθε στον Μπόσα.

Ο Άλντφριθ είχε την υποστήριξη των μεγάλων χριστιανών ηγετών της εποχής του, μεταξύ των οποίων η ίδια η ετεροθαλής αδελφή του Έλφλεντ. Ιδιαίτερα με τον αρχιεπίσκοπο του Σέρμπορν Άλντχελμ, που είχε Ιρλανδικές επιρροές, αποδεικνύεται ότι αντάλλαξαν μεταξύ τους πολλές επιστολές. Στα τέλη της δεκαετίας του 680, ο Άντομναν ήρθε να τον παρακαλέσει για την απελευθέρωση των Ιρλανδών αιχμαλώτων της εκστρατείας του Μπέρχτ (684), κάτι που έκανε και ενθουσίασε τον Άντομναν, κάνοντας στον Άλντφριθ αργότερα πολλές αφιερώσεις στους Αγίους Τόπους. Περιγράφεται από τον Βέδα σαν βασιλιάς που άγγιζε τα όρια της σοφίας, αφού είχε διαβάσει πολύ αρχαία ελληνική φιλοσοφία, ασπαζόμενος τον Πλατωνισμό.

Αλλά οι σχέσεις του με την εκκλησία δεν ήταν πάντα καλές, αφού κληρονόμησε μια ισχυρή διαμάχη του αδελφού του, Έντγκφριθ, με τον επίσκοπο Γουίλφριντ, κορυφαία εκκλησιαστική προσωπικότητα της Βρετανίας την εποχή του. Ο Άλντφριθ του επέτρεψε να επιστρέψει (686) και να πάρει τον επισκοπικό θρόνο (689). Γρήγορα ήρθαν και οι δυο τους σε σφοδρή σύγκρουση, με αφορμή την δυσαρέσκεια του επισκόπου για τις σχέσεις του Άλντφριθ με την Κέλτικη εκκλησία. Ο Ουίλφριντ αναγκάστηκε να παραιτηθεί και εξορίστηκε στην Μερκία, όπου είχε την πλήρη στήριξη του βασιλιά Έθελρεντ του Ουέσσεξ. Ο Άλντφριθ συγκάλεσε (702) συμβούλιο στο Άουστερφιλντ γι' αυτό το θέμα. Αν και ο ίδιος επιθυμούσε την επιστροφή του επισκόπου, οι ίδιοι οι επίσκοποι του το αρνήθηκαν κατηγορηματικά. Στο θέμα έκανε επέμβαση και ο ίδιος ο πάπας Ιωάννης ΣΤ', ζητώντας από τον βασιλιά την επαναφορά του επισκόπου Ουίλφριντ στην θέση του.

Ο Άλντφριθ παντρεύτηκε την Κάθμπουργκα, κόρη του βασιλιά Ίνε του Ουέσσεξ. Αναφέρεται ότι είχε δυο γιους, όχι βέβαιο ότι τους έκανε με την επίσημη σύζυγο του, τον διάδοχο του, Οσρέντ, και τον Όφφα, για τον οποίο αναφέρεται ότι δολοφονήθηκε (750) ύστερα από διαταγή του βασιλιά Έαντμπερχτ της Νορθουμβρίας.