Άγιος Νικόλαος Αχαΐας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Συντεταγμένες: 38°00′16″N 21°30′50″E / 38.00444°N 21.51389°E / 38.00444; 21.51389

Άγιος Νικόλαος
Διοίκηση
Χώρα: Ελλάδα
Περιφέρεια: Δυτικής Ελλάδας
Δήμος: Δυτικής Αχαΐας
Δημοτική ενότητα: Λαρισσού
Γεωγραφία και στατιστική
Γεωγραφικό διαμέρισμα: Πελοποννήσου
Νομός: Αχαΐας
Υψόμετρο: 211
Πληθυσμός: 197 (2011)
Άλλα
Παλαιά ονομασία: Σπάτα

Ο Άγιος Νικόλαος είναι χωριό και πρώην κοινότητα της Αχαΐας και δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Λαρισσού[1]. Βρίσκεται στα σύνορα των νομών Αχαΐας και Ηλείας. Το Δημοτικό Διαμέρισμα Αγίου Νικολάου Σπάτα είχε στην απογραφή 2011 πληθυσμό 264 κατοίκους[2] και περιλαμβάνει τον Άγιο Νικόλαο (197 κάτοικοι), τον οικισμό Άγιος Κωνσταντίνος (67 κάτοικοι) και την Μονή Αγίου Νικολάου[3].

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο οικισμός απείχε δύο ώρες δρόμο στα 1885 από τη Μανωλάδα, την έδρα του τότε δήμου Βουπρασίων στον οποίο άνηκε διοικητικά[4].

Η ονομασία του χωριού μέχρι την 24/01/1957 (ΦΕΚ 11Α) ήταν Σπάτα[5][6]. Η Μονή του Αγίου Νικολάου που βρίσκεται σε μικρή απόσταση από το χωριό, του έδωσε την σημερινή ονομασία.

Διοικητική εξέλιξη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Από το 1835 έως το 1841 άνηκε στο Δήμο Ξενίας[7] και κατόπιν στον τότε Δήμο Βουπρασίων μέχρι το 1912 που καταργήθηκαν οι Δήμοι και συστάθηκαν οι Κοινότητες ως αυτοδιοικητικές οντότητες[8]. Το 1912 εντάχθηκε στην Κοινότητα Ψαρίου (Βουπρασίου)[9] μέχρι την 30/11/1927 όπου, με το ΦΕΚ 296Α, δημιουργήθηκε ανεξάρτητη κοινότητα Σπάτα Αχαΐας[10]. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτάται στο Δήμο Λαρισσού μέχρι το 2010 που εντάχθηκε στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης"[11].

Δημογραφικά Στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η πληθυσμιακή εξέλιξη του οικισμού τον 21ο αιώνα είναι η εξής:

έτος κάτοικοι
2001 324[12]
2011 197[13]

Ιερά Μονή Αγ. Νικολάου (Σπάτα)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βρίσκεται στο ομώνυμο χωριό του Δήμου Λαρισσού, αλλά υπάγεται εκκλησιαστικά στη Μητρόπολη Ηλείας. Με αφορμή την εύρεση θαυματουργής εικόνας, που η παράδοση την τοποθετεί στα χρόνια της εικονομαχίας, χτίστηκε εκκλησάκι για τους προσκυνητές στις αρχές του 19ου αιώνα και αργότερα, το 1875, άλλο μεγαλύτερο στη θέση του. Σύμφωνα με την παράδοση Αχαιών και Ηλείων, οδοιπόροι κατευθύνονται προς το προσκύνημα του Αγίου την ημέρα της εορτής της παρόδου του λειψάνου. Κατά την παράδοση και διάφορες ιστορικές πηγές το 1087 το ιερό λείψανο είχε μετακομιστεί από τα Μύρα της Λυκίας (σημερινή Τουρκία) στο Μπάρι της Ιταλίας όπου εναποτέθηκαν στις 20 Μαΐου. Η νοτιοδυτική Ελλάδα γιορτάζει το πέρασμα του λειψάνου στις 10 Μαΐου[14]. Εορτάζει και την Κυριακή της Πεντηκοστής[15].

Η Ιερά Μονή βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 400 μέτρων σε μια μαγευτική τοποθεσία, ανάμεσα στις καταπράσινες κορυφές Αϊ-Λιά, Ρουπακιά και Γαριζά, στις χαμηλές πλαγιές της Μόβρης. Το μοναστήρι ιδρύθηκε στα τέλη του 18 αιώνα. Σήμερα έχει μεταβληθεί σε μια μοναστική κοινότητα με πολλαπλή φιλανθρωπική δράση, κέντρο λατρείας για Αχαιούς και Ηλείους. Υπάρχει και ορφανοτροφείο.

Στην απογραφή 2001 είχε 16 κάτοικους[12].

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]